Gittin.

Hiç istemedim ben gitmeni. Hiç inanmadım gideceğine. Böylesine bir bağı bırakıp giden olamazdın ki sen.

Sen yüregimdeki bütün kuşları uçuran, sen miğdemdeki tüm kelebeklerim. Yüreğimin atışı, gözümün bebeği. Gittin.

Dönmezsin artık biliyorum. Arkana baktın mı giderken? Sanmıyorum. Mecburiyetten dediğin her sessizlğin yavaş yavaş öldürür beni, boğazımda düğüm dediğin her cümlen için neler verirdim tahmin bile edemezsin sen. Beni sevenleri bırakıp gelir, istediğin yerde durur istemediğin yerde gözünde olmazdım. Ben’i siler sana verirdim. Sen olurduk. Neyi nasıl istersen. Ama istemedin. Gittin.

Tek teslimiyetim, hayattaki tek savunmasızlığım, en aciz halimsin. İlk değil ama biliyorum sonsun. Son nefesime kadar ezbere bileceğim gözlerini. Aynaya bakınca kendi gozlerimi değil seninkileri göreceğim. Ölmek isteyip beceremeyeceğim. Ağlarken içmeye çalıştığım sular dökülürken üzerime, ellerim titrerken gülümseyeceğim. Sen olacağım. Gittiğine inanmayacağım.

Her gördüğümde seni herkese ait yerlerde, içimdeki camları kırılacak hayatımızın. Kuramadığımız geleceğimizi gömeceğim insanların kahkahalarına. İnanamayacağım bu kadar mantıklı olmana. Gitmeni sindiremeyeceğim. Su içeceğim ağlayarak, yağmur yağarken denize gireceğim. Denize getireceğim her seferinde lafı, hoşuna gideceğini düşünüp kendi kendime. Yokluğunun rüzgarından teknemin yelkenleri yırtılacak. Koca koca yaralar olacak içimde hiç iyileşmeyen. İnanmayacağım gittiğine ben.

Beni özleyeceğini söyleyip giden birini anlamaya çalışmayacağım. Yıkılırken hayatla köprülerim, ellerini düşüneceğim. Neler yazar neler çizersin, düşleyeceğim. Saçlarını özleyeceğim. Sımsıkı bana sarılmanı hayal edip gözünün önünden kaybolacağım.

Nedendir biçtiğin bu ceza, nedendir biz olamayışımız? Anlamaya çalışmak istemiyorum.

Yanımda olsaydın diye başlayan her cümlen ezberimde. Yeni evine taşındığında sileceksin benden herşeyi. Manolya ağaçların beni değil güzel havaları anımsatacak sana. Nane ekerken aklına gelmeyeceğimi biliyorum. Suladığın o toprakta herhangi bir canlı olmayı isteyecek kadar yanıyor canım.

Geçmeyecek, biliyorum.

Yazım: 04:11 EET - 15 Kasım 2005 Gökçe

Yorumlar

2 Şubat 2008, derya dediki,
“unutulmayacak hıcbirsey yoktur hayatta ve kımse kendinden daha kıymetli degıldır yeterki kendi kıymetini anla o zaman kaybedenin sen degil giden oldugunu anlarsın hayat tek bir insana bagımlı kalmak degildir gidenin arkasından yas tutmak degildir hayat cok daha degerlidir ve güzeldir”

Yorumlar   |   Yorum yaz